Από καρδιάς λόγια στον μικρό μου εαυτό

 

 Η Σιωπηλή συνέχεια της Ανάστασης 

Το σκόταδι που γεννιέται σε φως
Το μίσος που μετατρέπεται σε αγάπη
 Ο πόνος που πλάθεται σε στοργή

 Αυτό που σε βαραίνει το αφήνεις πίσω και προχωράς παρακάτω
Στα όμορφα στα ευχάριστα σε αυτά που εσύ επιτρεπείς να σου φέρουν τη δική σου ευτυχία
 Αυτό που σε ενοχλέι το διώχνεις και κρατάς μόνο όλα αυτά που σε κάνουν να νιώθεις χαρούμενο.

 Αυτό είναι για μένα η Ανάσταση.
 Η πιο θεανθρωπίνη πράξη αγάπης που δε μπορεί να συγκριθεί με τίποτα.
Η πιο θεανθρωπίνη πράξη που δε πρέπει να τιμάται μια μέρα αλλά κάθε μέρα. 
Γιατί η Ανάσταση δεν είναι μία φορά το χρονό αλλά κάθε στιγμή της ζωής μας. 

Είναι το καμπανάκι ότι δεν υπάρχει πια ο θάνατος αλλά μονο η αιωνιότητα.
 Είναι η νίκη της ζωής πάνω στο θάνατο 

Ο θάνατος δεν έχει τον τελευταίο λόγο
Το σκοτάδι δεν είναι μόνιμο
Η ζωή δεν τελειώνει με αυτό που βλέπουμε
 Και Ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για το τέλος, αλλά για τη ζωή.
 δεν είναι απλώς «επιστροφή στη ζωή». Είναι  νέα ζωή.  Όχι: όπως πριν Αλλά: αλλιώς πιο βαθιά, πιο αληθινά.

Η Ανάσταση είναι η απάντηση του Θεού στο σκοτάδι του ανθρώπου.

Όπως ο φοίνικας «πεθαίνει» και ξαναγεννιέται, έτσι και η Ανάσταση δείχνει ότι ο θάνατος δεν είναι το τέλος. Ο φοίνικας γεννιέται από τις στάχτες του.
Η Ανάσταση γεννά τον άνθρωπο σε μια ζωή που δεν τελειώνει.