ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΤΕΛΙΚΑ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ
.jfif)
Δεν ειναι ψυχοσαββατο αν δεν το νιώθεις.
Δεν είναι ψυχοσάββατο ότι τυπικό και αν εχεις.
Όσα μνημόσυνα, όσες προσευχές .όσα πρόσφορα δώσεις,αν το μέσα σου δεν το νιώθει, είναι μία μέρα σαν τις άλλες .
Αλλά μια μέρα που η ψυχή ζωντανεύει. που τα μνημοσυνα αναβιώνονται, οι προσευχές εισακούονται.
Είναι ισως η μονη μέρα που τα αφήνουμε όλα πίσω και καθόμαστε όλοι μαζί προσδοκώντας την ειρήνη της ψυχής. Η στιγμή που το εγώ σταματάει και το εμείς πρωταγωνιστεί. Γιατι δεν προσευχεσαι για την ψυχή αυτή που σου λείπει αλλά για όλες τις ψυχές. Για ψυχές που δε ξέρεις, αλλά και για ψυχές που ήταν οικείες. Για ανθρώπους που δεν ήξερες αλλα τωρα είναι σαν να τις έχεις ήδη γνωρίσει. Γιατι η δέηση σε ένωνει , δεν σε χωρίζει. Είναι οι άνθρωποι που σε πρόδωσαν αλλά και η προσευχή που σε γεφυρώνει.
Η φράση "Θεός σχωρέσ'τους πραγματώνεται.
Η Εκκλησία γίνεται ο τόπος που το χώρια δεν υφίσταται αλλά το μαζί κυριαρχεί.
Γνωστοί, αγνωστοί συνυπάρχουν για κάτι κοινό. Για την σωτηρία της ψυχής. Για τον άνθρωπο που έχασες. Για το κομμάτι που σου λείπει.
Δεν υπάρχουν τα γιατί , πως, γιατί σε μένα . Κάθε έχθρος σου γίνεται φίλος . Αυτόν που ίσως δε θες να δείς, θα γίνει η παρηγοριά σου. Μόνο η αγκαλιά του άλλου και η αγάπη του θεού γεμίζουν την υπάρξη σου
.
Και ένας κοινός τόπος που οι προσευχές γινονται ένα.
Δεν προσευχέσαι μόνο γ'αυτόν που έχασες. Άλλα για όλες τις ψυχές. Γνωστές και ,άγνωστες.
Έρχεσαι αντιμέτωπος κι συνειδητοποιείς ότι ολοι πράγματι είμαστε ίσοι μπροστά στον θάνατο.Ότι τίποτα δε μας χωρίζει. Ο μέχρι τότε εχθρός σου σε αγκαλιάζει, το κολλυβο δεν είναι μια γεύση αλλά η προσδοκία στην ανάσταση.
Άφήνεις το εγώ σου στην άκρη και δίνεις χώρο σε όλους τους άνθρωπους. .Και Ζωντανούς και κεκοιμημενους
Η μέχρι τότε θλίψη σου μεταβάλλεται σε ελπίδα. Και το δάκρυ παρηγορία ότι όλοι είμαστε εκεινη τη στιγμή για ένα κοινό σκοπό. Μαζί. . Χωρίς διακρίσεις .Χωρίς τίποτα. Ελπιζόντας οτι η ψυχή αυτή θα είναι ηρεμή εκεί που θα είναι. Αυτό προσδομαμε. Αυτό παρακάλαμε
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου